Macen er frisk igjen!

Geir har i dag gått fra to ikke-fungerende macer til en veldig fungerende og en veldig ikke-fungerende.

Det vil si at mine tidligere aggresjoner og fortvilelser er borte og blitt om til en evindelig glede. Det er ubeskrivelig hvor godt det var å se lys på den lille 12″ skjermen igjen etter nesten fem måneder. Ahh… det er godt.

Den ene har nå en skjerm som lyser og viser det den skal. Den jeg fikk tak i var dessuten renere enn min. Da snakker jeg om skjermoverflaten, resten ser rimelig herpa ut. Det er en del skraper og merker på lokket og en del fettmerker og slikt rundt overalt. Men så lenge skjermen fungerer er jeg fornøyd.

Den andre ligger i alt for mange, alt for små biter rundt på rommet mitt. Men jeg sitter igjen med en hel del ting jeg ikke klarer å kaste. Noen ting blir som en luksus i tillegg til ny skjerm. Jeg har et ekstra batteri, som alltid kommer godt med. Jeg har en harddisk som jeg skal skaffe meg et kabinett til om ingen har en overgang fra ATA/IDE til SATA. Det ryktes at dette ikke finnes. I tillegg til dette har jeg en cd-rom som jeg må kunne bruke til noe. Men jeg har et overgangsproblem. Jeg har også et Airport Extreme Kort som kanskje kan brukes til noe fornuftig… Og utenom dette har jeg en hel haug deler som det må være mulig å gjøre noe kult med.

Det gir hakket mer tilfredsstillelse å mekke sammen en Powerbook enn å bygge en stasjonær PC-selv. Det skal sies at jeg har gjort dette tre ganger nå, men denne gangen var jeg smart nok til å sortere skruene slik at jeg viste hvor de skulle etterpå. Det gjør det hele mye lettere og mye morsommere. Da kan jeg ene og alene fokusere på å få ledninger og kretskort til å ligge som de skal. Og det skal sies: “Det er trangt om plassen i en Powerbook.”

mac inside

I går fekk eg macen min heim i hus igjen… etter 2 månadar, men på tross av dette fekk eg to sjekkar gratis. Og eg har goood tid, når ting er gratis. Så eg har endra meiningar om tell, dei er nokre koselege folk som tek sjølvkritikk, så lenge kritikken kjem fram og vert lesen. Men eg kjem nok ikkje til å handle sjå dei meir. I og med at det er ein lokal butikk, og eg skal til Grimstad neste år, blir det klatt om det skulle skje noko. Eg trur Eplehuset er min nye butikk.

Altså, i går fekk eg macen min tilbake og i dag har skrudd han opp og igjen to gonger.

Og eg har, som vanlig, eit par observasjonar:

1. Apple tenke absolutt ikkje på at Powerbook 12″ G4 skulle være lett å erstatte deler i. Den er fin utpå, men det er inni sjølve kunsten er. Å få alle dei delane til å passe i det litle kabinettet. Det er magi!
2. Du må faktisk skru opp heile maskinen og trekke ut alle ledningar for å få av skjermen.
3. Eg forstår no kvifor Powerbooken byrjar å frese så fort. Heile maskinen vert avkjøla av ei vifte som så vidt er større enn eit kronestykke. Riktig nok har den eit stort element for avleding av varme, så det er ikkje heilt håplaust.

Macen min har endra personligheit. Den lagar ein annan lyd når eg startar han opp eller vekker han frå dvale. Men det er sikkert ikkje noko gale.

5. Det gjer litt vondt å sjå skadane han fått. Min PB var lagd med ein haug plastklister rundt skjerm og maskin. No er metallet og plastikken ute av plass og det heile ser litt makabert ut.
6. Ein mac, inneheld frykteleg mange skruer.
7. Det er tre gonger vanskelegare å sette saman noko enn å ta det frå kvarandre.
8. Det er mykje lettare å sette saman noko, når eg gjer det andre gong.
9. Det er fryktelig kjipt å skrue han frå kvarandre, sitte med ein heil haug skruer, reversere brukarveiledinga så godt som mogleg og framleis sitte igjen med to delar og fire skruer. Men, men, maskinen fungerer og klirrar mindre enn før. Så då kan det ikkje vere så gale.
   

Alt i alt var det interessant å grave i ein laptop. Mykje vanskelegare enn ein vanleg pc. Ein heil haug med ledningar som det eigentleg ikkje er plass til, men som skal vere det og som passa heilt fint når han kom ut frå fabrikken. Ellers har eg funne ut at det ikkje er så lett å demontere skjermen (eg fann inga brukerveiledning), så eg antar at eg må kjøpe ein ny skjerm, for å få han til å virke igjen.

Macen min krasja!

Det ser ut som om det er høgsesong for øydelagde datamaskinar. Folks PC-ar krasjar dagleg, ting skjer, filer forsvinn og skjermar vert svarte. Det er ikkje lett å leve i ei digital verd. Folk hadde ikkje problem med slikt før. Kyr krasjar ikkje. Dei vert sjuke, men dei vert og friske igjen. Spader brekk og vert bøygde, men folk laga berre nye skaft. Bilar er vell det som er mest kjent for å krasje, men og desse kan som regel sjå på den lyse sida, utan å bli stempla sinnsjuk. Men altså datamaskinar. Du mister meir enn tingen i seg sjølve. Det magiske med datamaskinar, er at du kan lagre ting inni dei. Så når datamaskinen vert øydelagd, forsvinn tinga inni han. Eigentleg er dei der framleis, utanom når harddisken vert skada, men dei er litt vanskelegare å få tak i.

Men det som er poenget og “catchfracen” i denne posten, er at medan andres datamaskinar “krasjar”, krasja min bokstavleg.

Det heile skjedde så fort. Ein ven av meg skulle låne han, og før eg veit ordet av det høyrer eg eit smell. I tillegg til eit smell høyrte eg lyden av lause delar som ringlar og ranglar. Det er ikkje koseleg i det heile. Det er altså macen min det er snakk om. Ein snart tre år gamal, 12 tommers, Apple macintosh powerbook G4. Den litle nettsurfaren gjekk ned for telling. Resultatet var at han vart litt deformert, slik at det er litt vanskeleg å lade han, samstundes som han ser litt merkeleg. Du må hugse at han er laga i aluminium, så eg slo han av og pressa dei skada områda inn til omtrent normal posisjon. Det høyres kanskje ut som om alt gjekk godt, men nei. Baklyset i skjermen forsvann. Truleg knuste det, men kven kan seie heilt sikkert. Så eg har ein mac med ein 12″ stor skjerm som det ikkje går ann å sjå noko på. Svært koseleg er det ikkje, men han overlevde. Dette er dessutan ein god unnskyldning for å gje han ei ansiktsløfting.

Kvifor tek eg det så lett. Nja, først og fremst fordi gjort er gjort. Det hjelper ikkje å bli sur på grunna av noko ein ikkje kan endre. Og for det andre, når folk spør meg kvifor eg ikkje hadde forsikra han, så kan eg svare: “Eg har brukt han fint i tre år. Eg hadde ikkje planlagt å øydeleggje han, det var det nokon andre som gjorde.” Akkurat den delen likar eg ikkje. Eg har eit spent forhold til pengar folk skuldar meg. Eg hadde ikkje passa som utpressar for å seie det beint fram.