En av mine største tegneserieøyrblikker startet som følger:

Familien Kirkeby skulle ta seg ut på sin lengste skitur (den gong) saman med ein god ven og eit søskenbarn. Turen gjekk frå Mostøl til Ådneram. På vegen til startstaden stoppa me på ein bensinstasjon, for å, naturleg nok, fylle bensin. Dette er eit av dei augneblinkane eg hugsar veldig godt, derfor synes eg det er rart at eg hugsar me stoppa på “Statoilen” på Ålgård, noko som er urimeleg i og med at Mostøl er nordover. Men uansett, her kjøpte far noe å lese, ei bok av Tom Clancy med namn Red Rabbit, og vi fikk tileigne oss siste utgåve av Pondus. I dette bladet var det vedlagt ei bok med noko nytt japansk tegneserieopplegg (aka. Manga), uinteressant i forhold til Pondus, men sidan Pondus er kjapt å lese gjennom kasta me alle oss over denne litt tjukkare “boka” etter kvart.

Den første som starta på boka var den nemnde venen. Han starta men tok ikkje heilt samanhengen. Han leste halve boka før såg kor lite meining boka gav. Når me seinare kom fram til der me skulle sove for natta fekk eg ta for meg denne boka. Eg starta likt som førstemann, men på første side fekk eg klar beskjed om å snu boka og begynne frå andre enden. Grunnen var at i Japan les ein teikneseriane grovt sagt motsett av korleis ein gjer i Noreg. Så dette gjorde eg, det tok litt tid å bli van til det til å begynne med, men etter kvart gjekk det som smurt.

Nå har eg lest heile serien. Det er i alt 42 bøker på rundt om 150 sider. Bøkene heiter “Dragonball” og er mogleg lagd for eit litt yngre publikum enn meg, men Akira Toriyama har riktig god sans for humor og lager interessante teikningar med spenstig handling.

Noko meir har eg ikkje å seie, eg er berre litt imponert over kor tilfeldig eg støtte på denne serien om ein liten gut som veks opp på jorda for til slutt å bli den sterkaste og beste kampsportkjempa i universet som reddar jorda gong på gong og universet eit par gonger innimellom. Han har vore på besøk hjå Gud fleire gonger enn eg har vore utanlands og vore død litt for mange gonger. Det høyrast teit ut, men det er faktisk festleg og fengslande.

Nå som me bygger ny kyrkje, tenkte eg det hadde vore kult med eit skilt som “alle” kyrkjene i USA har. Eit slikt som forteller deg allslags mogleg interessant og uinteressant. I den anledning bringar eg dykk to Internettsider som viser eit par av bruksområda:

1. Presbyterian vs Catholic Church Sign Debate
2. Funny Church Signs (det er to sider med bilder)

Det einaste me treng så er eit par av desse “vitsane” og ei anna kyrkje å debattere med. Så er alt i skjønaste orden.

Nå som 1990-kullet skal verta russ kjem naturleg nok eit avgjerande spørsmål opp: “Skal eg være russ?”

For mange er truleg ikkje dette eit spørsmål, der eg er ein av desse, fordi eg alltid har sett for meg at siste året på vidaregåande skal eg kle meg opp i raudt, ein månad, for å gjere ting eg ikkje vill gjort, men som eg heller ikkje vil tenke tilbake på som dumt om 20 år. Men fleire eg kjenner stiller seg sjølve dette spørsmålet og får eit særs negativt svar igjen. Det får ein til å tenke… kvifor ein gjer gitte ting?… kvifor vel eg å bli russ? For å være 100% ærleg med dykk har eg inga aning. Eg har brukt vell 2 veker på å tenke på dette, men har ennå ikkje funne eit svar. Det er eigentleg ikkje heilt sant fordi om eg ikkje har funne eit svar, ville eg ikkje skrive om det her… Men eg har ikkje funne eit fornuftig svar, eit slåande argument for denne “litt-utanom-det-vanlige” saka.

Svaret eg har kome fram til er meir lik ei alternativ løysing. Og den let som følgjer: “Kvifor skal ein ha ein grunn for alt?” Dette har eg heller ikkje kome fram til noko svar på ennå så for augneblinken er dette fasiten min, og eg heller nøgd med resultatet. Med denne frasa meinar eg ikkje at ein skal gjere alt mogleg teit, farleg og ulovleg berre fordi ein treng ein grunn, men at visse ting gjer ein av uante grunnar, grunnar ein ikkje har. Det er dette eg vil fram til, at ein treng ikkje leve livet og tenke at ein treng eit godt argument for kvar meining ein har, for kvar kjensle ein følar eller for det ein gjer.

Eg tykjar det høyrast som ein god ting. Å leve frimodig og fritt. Gjere det du føler for, så lenge landets lovar og sjølvsagt bibelen ikkje seier imot det.

Ikkje prøv å argumentere for (eller imot) alt her i verda!

(legg merke til den flotte tittelen min, som både seier noko om innhaldet og det faktiske motivet bak posten. Er særs nøgd med den. Håper ikkje denne kommentaren øydela denne posten…)

Nå har jeg sett begge “Arn-filmene”. Jeg har en bror som har lest bøkene (som det forøvrig er tre av) og av den grunn er han en iherdig tilhenger av denne oppsiktsvekkende svensken.

Jeg må si at jeg blir litt engasjert i disse filmene. Jeg vil tåre å påstå at det er det beste Svensk Film har gitt ut noen gang. Filmen har vist fått en del refs i media, men jeg har ikke noe vondt å si. Filmene handler om det romantiske forholdet mellom Arn og Cecilia. Men av diverse grunner, som at folk sloss om kronen, jobber folk mot dem. Begge blir dømt til en haug med år i kloster for å ha brutt en del regler. Arn blir derimot sendt til “det hellige land” for å sloss som tempelridder. I den siste filmen utkjemper han kampen for å komme hjem til Sverige hvor så må kjempe for fred i hjemlandet sitt. Jeg blir imponert over historien, filmingen, redigeringen og stemningen. Alt treffer meg. Det er ikke i hollywoodstil, men for å være ærlig så er lei av Hollywoods episke actionfilmer med mer animasjon, enn skuespillere. Det er derimot gøy å se en film der de Nordiske landene sloss mot hverandre. Selv om de bare har en tusendel av de troppene som er i spill i Ringenes Herre, er det likevel noe magisk med det hele. Jeg anbefaler filmene, bøkene kan jeg ikke si noe om, men uten å ta helt feil tror jeg at jeg kan si de er gode.

En ting jeg reagerte på var at vi nordmenn blir fremstilt som en gjeng med raringer. Arn møter nemlig en bueskytter i Gaza som kommer fra Norge. Her er en systematisk oversikt over den aktive mobbingen av oss nordmenn i den siste filmen om Arn:

1. Nordmannen er tjukk og viser gang på gang lysten etter øl.
2. Arn sier også, mens de er i Gaza, at nordmannen sloss som en viking, noe som på denne tiden er negativt.
3. Nordmannen lover Arn å stille med “hele norge” om det skulle bli krig. Når norge stiller opp kommer rundt 20 personer kledd i pels. Veldig stilfullt i forhold til Sverige og Danmarks metallrustninger og linklær (gjetter jeg).

Men i bunn og grunn er det bra filmer som anbefales.

Eg må spreie gode nyheiter.
Det er kanskje litt grovt å kalle det nyheiter, men nyleg vart eg oppmerksam på ei side i regi av NRK. Eg har vore innom sida før, for lenge sidan og tenkt: “Dette var ei særs god side!” Og så gløymd ho. Nå kom eg atter ein gong over ho og fekk bokmerka ho før ho forsvann igjen. Sida går under namnet NRK beta og er ikkje ein betaversjon av ein framtidig layout for NRKs hovudsider, men, som dei sjølv seier: “NRKs sandkasse for teknologi, duppeditter, nye medier og alt annet som er viktig i livet.” Eg vil gå så langt som å kalle det ein blogg, men det er vell i grunnen ikkje det. Her leggast det ut postar mange gonger dagleg om aktuelle ting frå folk med greie på aktualitetar. Altså ei kjempebra side for deg som er medium interessert i alt som er digitalt og som likar å ha denne informasjonen samla på ein stad.

I tillegg til at det kjem interessante synspunkt på produkt og tenester vert det og ofte delt og informert om planane til NRK på media-/internett-fronten. Deriblant NRKs kommande musikkleksikon og om ein påtenkt super-oversiktelig database over NRKs berykta, massivt innhaldsrike arkiv.

Eg seier berre at det verdt å snike innom eit par gonger til dagen for å sjekke om Internettet framleis lev i beste velgåande. Berre for å vere på den sikre sida.

Viste du at datamaskiner lukter godt?

Nei, de fleste gjør kanskje ikkje det. Første gong eg merka det var når eg kjøpte min første laptop, ein Powerbook. Eg tok han med heim, opna øskja tok vekk all den elegante innpakkinga og såg. Så lukta eg. Eg hadde nemleg høyrd att mac’ar lukta godt rett frå øskja, og det måtte jo finnast ut. Og lukta er herleg. Den er ikkje skarp, den ikkje søt, men den er mjuk og egen. Lukta er stort sett borte nå, etter to år, men når vifta står på og ein kjenner godt nok etter, kan ein kjenne lukta av metall og plastikk i ein himmelsk kombinasjon.

Eg kom på dette nå nyleg når eg bygde den endå nyare PC’en min. Den har riktig nok ikkje eit merke, så det blir bare PC’en min. Når eg då opna skjermkort, prosessor, hovedkort og harddisk kjente eg lukta av fersk elektronikk. Den er heilt spesiell. I og med at eg sette saman PC’en på rommet mitt var lukta til stede i fleire dagar, men er no borte. Men når eg slår han på og mine fem vifter får starta opp kjem lukta att. Viftene bles eimen av datamaskin rett i fanget på meg medan eg sit og nyt resultatet. Eg veit at volvo vel materiale og stoff til interiøret spesielt på grunn av luktkombinasjonar, men eg trur berre elektronikkprodusentane berre har flaks…

I ettertid/fortid har eg opna to iPodar, som gir frå seg noko av den same lukta som mac’ane. Eit 5.1 suroundanlegg, som ikkje luktar noko serleg. Ei trådlaus mus, eit tastatur og ei mus med tråd som ikkje lukter noko. Så eg trur eg kan konkludere med at det er lukta av microchiper, elektrodar og andre finurlege ting som sitt på dei forskjellige komponenta som saman gjer frå seg denne ufeilbarlege lukta.

Det må faktisk seiast at nyopna mac luktar betre enn nyopna PC. Og det er sant, det er ikkje noko eg seier på trass

Visste du at Wall-Mart er den største arbeidsgivaren i 21 av statane i USA?

Eg trur Wall-Mart eit slags fenomen i USA.
Eg er ikkje heilt sikker på kva måte folk ser på dette fenomenet, men det ser ut som eit fenomen. Eg fann ei side som viste visuelt viser veksten av Wall-Mart butikkar i USA. Det er ganske massivt og ikkje serleg vanskeleg å forstå at dei har flest ansatte i fleire statar. Sjå spreiinga her.

Eg blir berre meir og meir glad i Kaizers Orchestra.
Det har slått meg kraftig i det siste kor proppa tekstane til Kaizers er av fiffige lure og morosame fraser.

Eg nevne dei to første eg kjem på:
For ikkje veldig mange dager sidan lanserte Kaizers eit nytt opplag vinylversjonen av Maskineri. Denne ble forøvrig lansert i kvit vinyl på eit opplag av 500 eksemplar. Uansett, på denne plata er det ein ekstra song med namn “Romantisk salme i F-dur”, høyres ikkje heilt kaizers ut, men han er bra, bare høyr sjølv. Og her er det ei linja som slo meg:

“For det er halve sjarmen å ikkje komme fram for raskt”

Ein annan song med eit fiffig ordspel i er “Salt & pepper” som er på albumet Evig Pint. Songen handlar om narkotikahandel, ikkje krydder som tittelen tilseier. Og sjølvaste Janove ottesen har klart å forme følgjande linje:

“Eg har en revolusjon i min pose”

Sidan eg la merke ved denne linja har eg lurt på korleis revolusjon i ein pose ser ut.
Vidare skal Kaizers gi ut ei ny plate i høst frå turneen i år. Den skal være frå alle dei tysktalande landa dei har vore i. Den skal berre gis ut på vinyl (og digitalt format, som vil seie nedlasting) fordi, fritt etter Janoves egne ord: “Ein må oppdra ungdommen. Dessuten er vinyl best.” Og etter det eg veit er det sanninga. Etter eit år med IT, der eg har lært forskjellen digital og analog, er det ganske åpenbart at lyden av vinyl overgår digitalisert musikk, spesielt mp3! Dessuten er jo vinyl kult.

Hvor sant det er skal jeg ikke legge meg oppi. Jeg ble blare litt slått av samhandlingen mellom ord, uttrykk og matematiske finesser.

For ei god stund siden bestemte eg meg for å sjå filmen Into the Wild. Det var aldri gjort. Men når tanken igjen kom opp, kom den i lag med ein annan tanke. Eg hadde lyst å lese boka (med same namn) filmen er basert på.

Etter å lese boka om ein person som bestemmer seg for å forlate familie og venner for å søke til villmarka sit eg igjen med eit par tankar. Det første er at Christopher McCandles ikkje er den einaste. Langt ifrå. Folk i Alaska vert ikkje overraska når ein person kjem og seier han vil leve i villmarka fordi slikt skjer dagleg. Det verste av alt er at mange av dei døyr. Veldig få klarer å leve i villmarka, dei fleste stiller for høge krav til seg sjølv og undervurderer naturen. Boka gir mange eksemplar på både erfarne klatrarar og uerfarne eventyrlystne som dør på grunn av feilberekningar.

Men det som sitt mest igjen er at det sjokkerer meg. Det at ein person tek ut frå alt, bruker eit og eit halvt år på farte rundt USA under falskt namn før han tek turen mot nord der han hiv seg ut i skogen med ikkje meir enn ein pakke ris å ete. Hadde det ikkje vore for at folk er generøse hadde han vore utan skikkelige sko og klede.

McCandles var ein intelektuell person. Han var eksepsjonell i all slags sport, men briljerte i springing. Han programerte eit dataprogram for foreldra sitt firma (i ein alder av 19-20 år) som faren aldri klarte finne ut korleis vart laga. Han var naturleg god til å tene pengar, firmaet han jobba for i heimbyen var villige til å betale college for ham om han fortsette å jobbe for dei medan han studerte. Den tyngste lasta i sekken hans var ei rekkje bøker frå forskjellige forfattarar.

Det er ein merkverdig ting for ein slik person å gjere. Men innerst inne handlar det vell om frihet og om ønsket om å gjere motsatt av det folk forventar av og til. Chris McCandles tok det berre litt for langt, i det at reisa hans brakte ham nær døden opp til fleire gonger før han til slutt sulta i hjell i ein buss midt i alaskas villmark.

Det er min siste undring. Kva gjer ein rutebuss midt i Alaskas villmark der Chris McCandles klarte å være åleine i over 100 dager… Det var ein tanke som satt igjen gjennom heile boka. Korleis og kvifor?