Stuck in College?

Youtube har jo blitt meir enn ei internettside i løpet av dei siste åra. På denne internettsida finn du alt frå seriøse til useriøse vloggar (video-bloggar for dei som ikkje heng med i det hippe internettspråket) til heilaftens spelefilmar i 15 delar, lagt ut på feil premissar. Men iblant alle desse tinga finn du nokre perlar.

CollegeHumor som strengt tatt har ei eiga internettside, er denne perla. Det er ein gjeng som lagar sketsjar og videoar som er riktig så festlige til tider. Eg skal ikkje skrive så mykje, eg vil berre be dykk sjå videoen under, som ekstremt bra, og samtidig seie at eg gler meg til showet deira på mtv startar. Ikkje fordi eg ser på mtv, eller i heile har tilgang til den kanalen, men sidan alt som kan lagrast digitalt som video blir lagt ut på youtube, reknar eg med at desse 6 episodane vert lagt ut.

Følg rekka av videoar. Dei har ganske mange slike sketsjar.

Ein siste ting eg ynskjer å seie (som ein liten PS, eller NB om du vil), er at “serien” deira som heiter “Hardly Working” er min favoritt. Den består av 62 videoar så det er berre å byrje.

Om det å køyre bil

Som liten hadde eg ein heil del ting er var totalt overbevist om.

Rundt den alderen når “need for speed 2” begynte å bli byttet ut med “need for speed 3“, spelte og Karl-Oskar dette hyppig. Me tyna datamaskinen til Karl-Oskar til sine grenser og brukte store deler av dagane på å kjøre virtuelle bilar. Det er god tid.

Det som var, var at Karl-Oskar hadde et ratt og pedalsett, eit slikt du pluggar i PC-en. Og sidan me alltid spelte “multiplayer” ( fleirspelar, om du fanatikar), måtte ein alltid bruke dette rattet. Det er jo eigentleg ikkje dårlegare, men eg fekk aldri til å bruke det skikkelig. Av ein eller annan grunn køyrde eg alltid betre med dei tradisjonelle piltastane enn med rattet. Kvifor, veit eg ikkje, men slik var det.

Så etter å brukt mykje tid med mine piltastar og ved sida av eit ratt, bestemte eg meg. Eg skulle finne opp ein bil som vart styrt av piltastar. Grunnen var enkel: Det var jo mykje lettare å lære seg. Det heile var så klart, alt var så enkelt og eg skulle aldri køyre ein bil med ratt nokon gong.

Kvifor skriv eg dette no? Det er nemleg ikkje før no eg har lappen og kjem på det. Og eg kan rapportere at at eg saknar eit ratt til PC-en min, når eg no spelar “need for speed underground” og “Colin McRae: Dirt“.

Men det var ei god tid.

BumpTop

Overskriften er navnet på et nytt skrivebordsfenomen som startet for et år og to siden. BumpTop er et prosjekt som går ut på å lage et skrivebordmiljø som ligner mer på det skrivebordet du har i huset ditt, eller på jobb. Et skrivebord som er rotete, men du vet hvor du finner ting…

Jeg må si jeg er svært fascinert av ideen og prosjektet, men jeg skal på ingen måte begynne å legge ut om pluss- og minussider. Først og fremst fordi klokka er 12, men og fordi du kan finne det ut selv. Det er riktignok om du kjapp. Det har seg nemlig slik at de 1000 første som registrerer e-mailen sin hos DinSide får være med på betatestinga. Og ja, jeg er altså en av disse. Og jeg må si det igjen. Det er en veldig spenstig, selv om det har ett par ting å jobbe med. Men nå må jeg stoppe meg selv, for nå nærmer jeg meg grensa for det jeg satte meg som mål å ikke gjøre.

Så er du interessert, be om en invitasjon fra DinSide!

Her er en link til en av de første glimtene fra prosjektet. Betaen ser dessverre ikke helt slik ut.

Hei, mitt namn er…

…Geir, og eg har ein
kallendar frå 2007, slått opp
på februar, hengande
på veggen.

Til å byrje
med, fordi eg ikkje gadd
å gjere noko
med han, men etter kvart, fordi eg
ikkje har lagt
merke
til at han var der.

Men heilt
ærleg, oppdaga eg
den ikkje
for meir enn fem
minutt sidan (i
skrivande
stund).

Eg
har ikkje klart å venne meg til slike
vanar som
kjem med tretti
dagars
mellomrom.

Altså ting ein blir
van til, og ting ein
ikkje
blir van
til

——————-

Var
det vanskelig å
lese og få med
seg
heile bodskapen
?

Viste du dette?

Nyleg har eg byrja å lese Narnia. Eigentleg er det ei stund sidan, og eg kome ganske mykje lengre enn byrjinga. Eg har lese dei 5 første (av 7) bøkene. Dei fleste som er relativt unge og kallar seg ein kristen har fått med seg att bak Narnia ligg eit kristent bodskap. Det er endå meir tydeleg enn i Ringenes herre som kanskje er meir kjend for dette og som film generelt.

Men når eg heilt nyleg las ferdig den femte boka fekk eg eit ganske unikt møte med Gud. For det som er faktum er at i den første boka blir løva framstilt som Jesus, og døyr for folket i Narnia. Og dette biletet vert ikkje endra utover i dei andre bøkene. Løva er og blir eit bilete på Gud, Jesus og den heilaga ande. Men altså i denne femte boka med namn: Reisen til det ytterste hav, heilt på slutten, spør Lucy (som dei fleste kjenner til) Aslan eit spørsmål som leier til følgjande dialog:

“Vær så snill, Aslan,” sa Lucy, “før vi reiser, kan du fortelle oss når vi kommer tilbake til Narnia igjen? Vær så snill. Og la det ikke bli altfor lenge til.”
“Kjære dere,” sa Aslan mildt, “du og broren din skal aldri komme tilbake til Narnia.”
“Å, Aslan!!” sa Edmund og Lucy fortvilet i munnen på hverandre.
“Dere er for gamle, barn,” sa Aslan, “og dere må begynne å komme nærmere deres egen verden nå.”
“Det er ikke akkurat Narnia.” hikstet Lucy. “Det er du. Vi kommer ikke til å møte deg der. Og hvordan kan vi leve når vi ikke får møte deg igjen?”
“Men du kommer til å møte meg, kjære deg,” sa Aslan.
“Er – du der også?” sa Edmund.
“Det er jeg,” sa Aslan, “men der har jeg et annet navn. Dere må lære å kjenne meg ved det navnet. Selve grunnen til at dere ble ført til Narnia, var at dere kan kjenne meg bedre i deres egen verden når dere har kjent meg her for en liten stund”

- Sitat frå “Legenden om Narnia – Reisen til det ytterste hav”, side 568.

Einaste måten han kunne sagt det meir tydeleg på var med store bokstavar som sa “EG ER GUD!”. Og akkurat dette som skjer her, der CS. Lewis knyttar Gud og Aslan saman som same person i to forskjellige univers, bringer heile historia, frå start til slutt, til eit heilt nytt nivå. Eit nivå me ikkje kan førestille oss, men som CS. Lewis har prøvd så godt han kan å beskrive. Prøv å tenke deg korleis det er å stå ansikt til ansikt med Gud, kikke han inn i augo og kjenne varmen han gir. Eg klarar ikkje tenkje på anna enn kor utruleg gode predikantar desse fire barna: Peter, Susan, Edmund og Lucy, måtte blitt.

Det er kult at ei av dei meste kjende forteljingane for barn har eit så sterkt og direkte band til Gud.

Gud er stor og han er verkelig over alt! (og ja setninga var tvetydig) Til og med i bøker!